In Nederland zeggen we ‘Gefeliciteerd’, in het Engels zeggen we ‘Happy Birthday’ maar hier in Zuid-Afrika zeggen we ‘Lekker Verjaar’!  En dat hebben we dan ook zeker gedaan! Deze week is voor ons echt een feestweek:

Dinsdag de 28ste was Harmen jarig, hij kreeg van vele kinderen tekeningen, zijn werkplek was versierd met slingers en hij kreeg een mooie verjaardagsmuts. Daarnaast was er natuurlijk gebak en vierden we ook de verjaardag van teacher Zola die ook jarig was, we gingen uit eten en hij werd verwend met cadeauenvelopen, kaartjes, smsjes en krabbels vanuit Nederland…

Woensdag de 29ste was ik jarig! In de ochtend kreeg ik een feestontbijt en op het werk kreeg ik van alle kleine kinderen een drukkie ( een knuffel) en een grote verjaardagskaart. Daarnaast aten we lekkere chocola en hielden we een ballonnenparty! En ook ik kreeg cadeauenvelopen, smsjes, telefoontjes en vele kaarten vanuit nederland…

Je voelt je echt jarig (ondanks de afstand) als er zoveel mensen aan je denken! Super bedankt iedereen die aan ons heeft gedacht op welke manier dan ook!

Maar de feestjes houden nog niet op! Aankomende zaterdag vieren we nog een keer een feestje nogmaals ter ere van onze verjaardagen en natuurlijk wordt onze verloving ook gelijk gevierd! kortom we blijven feesten…

In de zomer van 2005 werd er druk door vrijwiligers gemetseld in het, toen nog in aanbouw zijnde, Worship Centre. Zo ook De Muur op de 1e verdieping tussen het voormalige kledingdepot en de trainingsroom. Inmiddels is het Worship Centre al ruime een jaar in gebruik, maar sinds kort is De Muur niet meer…

De school van Victory 4 All groeit eigenlijk het Worship Centre uit. Voor volgend jaar is er nog wel voldoende ruimte om te groeien, maar een verbouwing was niet te vermijden. Het wat kleinere kledingdepot en de grote trainingsroom kunnen beter verdeeld worden als de tussen muur een paar meter naar het midden komt. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, maar toch zijn we aan de slag gegaan.

Eerst zijn we een nieuwe muur gaan bouwen. Dit keer niet een stenen muur, maar een muur bestaande uit stijl- en regelwerk en afgewerkt met gipsplaten. Met behulp van een timmerman stond deze muur snel en was de eerste stap aardig snel geklaard. Maar nu stond de oude tussenmuur nog steeds te wachten om gesloopt te worden…

Gelukkig wilde één van onze werknemers De Muur in het weekend wel afbreken (lees: slopen). Ik ben blij dat ik er niet bij ben geweest, maar de maandag na het weekend was De Muur inderdaad geen muur meer. De Muur was nu niet meer een berg stenen met cementresten.

==>

Nu rest ons alleen nog de klus om de vloer, plafond en de zijmuren weer netjes te maken. Zodat in Januari weer een nieuwe klas kan starten in het inmiddels grotere klaslokaal!

Met dank aan:
Oud Beijerland Groep 2005:  De Bouwers
Brandon en Alan: De Timmermannen
Lennard en z’n vrienden: De Slopers
Leonard: De Puinruimer:
De teachers: De Stofhappers

ps. Afgelopen weekend hebben we een zeer goede conferentie mee mogen maken over leiderschap over een paar weekenden wordt deze conferentie van Willow Creek ook gehouden in Nederland. Bij deze aanbevolen!

Iedereen zo ontzettend bedankt voor al die leuke reacties op het feit dat we verloofd zijn!

We hebben inmiddels al voor onze trouwerij een bloememeisje, een rijstwerper, een spreker etc. haha en sinds afgelopen vrijdag wij weten ook wie we kunnen vragen voor het maken van onze bruidstaart…

Vrijdag was het de bedoeling dat we, Harmen en ik, zouden gaan oppassen bij de familie Zevenbergen. Helaas ging de afspraak van Johan en Trudy niet door en zou het hele feest afgeblazen worden. Totdat de kinderen bedachten dat vader en moeder gewoon maar een andere afspraak moesten regelen zodat we toch konden komen. En zo werd er geregeld dat zij een avondje naar vrienden gingen en wij alsnog kwamen oppassen.

Halverwege de middag werd ons gevraagd of we niet ook heerlijke zelfgemaakte tomatensoep mee wilden eten. Nou daar waren we wel voor in; altijd lekker dachten wij… Dus eenmaal daar aangekomen heerlijk soep met broodjes gegeten aan een mooi gedekte tafel en met de mededeling dat we ieder geval een gaatje moesten over houden voor het toetje
 
Bleek het toetje een heuse verlovingstaart te zijn! De hele middag hadden de kinderen, Annet, Susan en Nathan voor ons in de keuken gestaan en als resultaat was er een heuse drie lagen, rose taart. Versiert met marsmallows, smarties, hartjes met ringen en een bruidspaar er boven op! Bijna te lekker om op te eten… En om jullie daarom ook een beetje in onze feestvreugde te delen hier wat lekkere plaatjes…

Eigenlijk zouden we even bij jullie allemaal langs moeten komen, om jullie iets te vertellen, maar helaas is daar de afstand iets te groot voor. Daarom willen we jullie heel graag op deze manier op de hoogte brengen van ons nieuwtje: wij zijn namelijk VERLOOFD!

Voor deze vrijdag wist Geralda nog helemaal van niets, daarentegen was ik al enige tijd bezig geweest om de nodige voorbereidingen te treffen. Zo ben ik bezig geweest om een ring uit te zoeken en een plan voor het aanzoek te bedenken. Na dat ik deze week dan ook nog de vader van Geralda om haar hand had gevraagd, kon ik het dan eindelijk echt gaan vragen.

Niets vermoedend heb ik Geralda afgelopen vrijdag meegenomen ter ere van ons 1-jarig verkeringsjubileum. Ik nam haar mee naar Oyster Bay, een plaatsje hier een uurtje vandaan. Daar had ik een huisje geregeld in een prachtig stuk duin- en zeelandschap. Smiddags hebben we daar lekker  over het strand gewandeld en genoten van het lekkere lente zonnetje. Savonds konden we heerlijk aanschuiven aan een bijzonder lekker 5-gangen diner in het restaurant bij het openhaard vuur. We genoten van de tijd samen, de rust en het even ‘eruit’ zijn. Nog steeds nietsvermoedend gingen we weer terug naar ons huisje waar we nog even een glaasje wijn dronken. Voor mij het uitstekende (en ook het geplande) moment om aan Geralda te vragen om met mij te trouwen. Maar hoe breek je in in een gezellig gesprek? Gelukkig kwam er dan toch een gaatje en vroeg ik Geralda ten huwelijk; ze zei ja en dat was natuurlijk super! Omdat ze het goede antwoord had gegeven kreeg ze de ring die ik uit mijn broek haalde. Hij paste gelukkig precies (dankzij het goede speurwerk vooraf) en vanaf dat moment zijn wij dus verloofd!

Wij zijn dus heel erg gelukkig en God dankbaar, zoals jullie wel zullen begrijpen. Vreemd is het dat familie en vrienden nu niet dichtbij zijn om dit te delen, maar tegelijkertijd is het ook mooi om dit moment in Zuid Afrika te beleven, waar het natuurlijk vorig jaar allemaal begonnen is. Nadat we weer terug waren hebben we natuurlijk alle naaste familie gebeld om het nieuws te vertellen en zo was onze verloving dan echt een feit. Voor zover wij nu kunnen overzien zullen we dan ergens in september volgend jaar in het huwelijksbootje stappen. En dit zal natuurlijk wel in Nederland zijn!

Liefdevolle groet van Harmen en Geralda