In Nederland zeggen we ‘Gefeliciteerd’, in het Engels zeggen we ‘Happy Birthday’ maar hier in Zuid-Afrika zeggen we ‘Lekker Verjaar’!  En dat hebben we dan ook zeker gedaan! Deze week is voor ons echt een feestweek:

Dinsdag de 28ste was Harmen jarig, hij kreeg van vele kinderen tekeningen, zijn werkplek was versierd met slingers en hij kreeg een mooie verjaardagsmuts. Daarnaast was er natuurlijk gebak en vierden we ook de verjaardag van teacher Zola die ook jarig was, we gingen uit eten en hij werd verwend met cadeauenvelopen, kaartjes, smsjes en krabbels vanuit Nederland…

Woensdag de 29ste was ik jarig! In de ochtend kreeg ik een feestontbijt en op het werk kreeg ik van alle kleine kinderen een drukkie ( een knuffel) en een grote verjaardagskaart. Daarnaast aten we lekkere chocola en hielden we een ballonnenparty! En ook ik kreeg cadeauenvelopen, smsjes, telefoontjes en vele kaarten vanuit nederland…

Je voelt je echt jarig (ondanks de afstand) als er zoveel mensen aan je denken! Super bedankt iedereen die aan ons heeft gedacht op welke manier dan ook!

Maar de feestjes houden nog niet op! Aankomende zaterdag vieren we nog een keer een feestje nogmaals ter ere van onze verjaardagen en natuurlijk wordt onze verloving ook gelijk gevierd! kortom we blijven feesten…

In de zomer van 2005 werd er druk door vrijwiligers gemetseld in het, toen nog in aanbouw zijnde, Worship Centre. Zo ook De Muur op de 1e verdieping tussen het voormalige kledingdepot en de trainingsroom. Inmiddels is het Worship Centre al ruime een jaar in gebruik, maar sinds kort is De Muur niet meer…

De school van Victory 4 All groeit eigenlijk het Worship Centre uit. Voor volgend jaar is er nog wel voldoende ruimte om te groeien, maar een verbouwing was niet te vermijden. Het wat kleinere kledingdepot en de grote trainingsroom kunnen beter verdeeld worden als de tussen muur een paar meter naar het midden komt. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, maar toch zijn we aan de slag gegaan.

Eerst zijn we een nieuwe muur gaan bouwen. Dit keer niet een stenen muur, maar een muur bestaande uit stijl- en regelwerk en afgewerkt met gipsplaten. Met behulp van een timmerman stond deze muur snel en was de eerste stap aardig snel geklaard. Maar nu stond de oude tussenmuur nog steeds te wachten om gesloopt te worden…

Gelukkig wilde één van onze werknemers De Muur in het weekend wel afbreken (lees: slopen). Ik ben blij dat ik er niet bij ben geweest, maar de maandag na het weekend was De Muur inderdaad geen muur meer. De Muur was nu niet meer een berg stenen met cementresten.

==>

Nu rest ons alleen nog de klus om de vloer, plafond en de zijmuren weer netjes te maken. Zodat in Januari weer een nieuwe klas kan starten in het inmiddels grotere klaslokaal!

Met dank aan:
Oud Beijerland Groep 2005:  De Bouwers
Brandon en Alan: De Timmermannen
Lennard en z’n vrienden: De Slopers
Leonard: De Puinruimer:
De teachers: De Stofhappers

ps. Afgelopen weekend hebben we een zeer goede conferentie mee mogen maken over leiderschap over een paar weekenden wordt deze conferentie van Willow Creek ook gehouden in Nederland. Bij deze aanbevolen!

Iedereen zo ontzettend bedankt voor al die leuke reacties op het feit dat we verloofd zijn!

We hebben inmiddels al voor onze trouwerij een bloememeisje, een rijstwerper, een spreker etc. haha en sinds afgelopen vrijdag wij weten ook wie we kunnen vragen voor het maken van onze bruidstaart…

Vrijdag was het de bedoeling dat we, Harmen en ik, zouden gaan oppassen bij de familie Zevenbergen. Helaas ging de afspraak van Johan en Trudy niet door en zou het hele feest afgeblazen worden. Totdat de kinderen bedachten dat vader en moeder gewoon maar een andere afspraak moesten regelen zodat we toch konden komen. En zo werd er geregeld dat zij een avondje naar vrienden gingen en wij alsnog kwamen oppassen.

Halverwege de middag werd ons gevraagd of we niet ook heerlijke zelfgemaakte tomatensoep mee wilden eten. Nou daar waren we wel voor in; altijd lekker dachten wij… Dus eenmaal daar aangekomen heerlijk soep met broodjes gegeten aan een mooi gedekte tafel en met de mededeling dat we ieder geval een gaatje moesten over houden voor het toetje
 
Bleek het toetje een heuse verlovingstaart te zijn! De hele middag hadden de kinderen, Annet, Susan en Nathan voor ons in de keuken gestaan en als resultaat was er een heuse drie lagen, rose taart. Versiert met marsmallows, smarties, hartjes met ringen en een bruidspaar er boven op! Bijna te lekker om op te eten… En om jullie daarom ook een beetje in onze feestvreugde te delen hier wat lekkere plaatjes…

Eigenlijk zouden we even bij jullie allemaal langs moeten komen, om jullie iets te vertellen, maar helaas is daar de afstand iets te groot voor. Daarom willen we jullie heel graag op deze manier op de hoogte brengen van ons nieuwtje: wij zijn namelijk VERLOOFD!

Voor deze vrijdag wist Geralda nog helemaal van niets, daarentegen was ik al enige tijd bezig geweest om de nodige voorbereidingen te treffen. Zo ben ik bezig geweest om een ring uit te zoeken en een plan voor het aanzoek te bedenken. Na dat ik deze week dan ook nog de vader van Geralda om haar hand had gevraagd, kon ik het dan eindelijk echt gaan vragen.

Niets vermoedend heb ik Geralda afgelopen vrijdag meegenomen ter ere van ons 1-jarig verkeringsjubileum. Ik nam haar mee naar Oyster Bay, een plaatsje hier een uurtje vandaan. Daar had ik een huisje geregeld in een prachtig stuk duin- en zeelandschap. Smiddags hebben we daar lekker  over het strand gewandeld en genoten van het lekkere lente zonnetje. Savonds konden we heerlijk aanschuiven aan een bijzonder lekker 5-gangen diner in het restaurant bij het openhaard vuur. We genoten van de tijd samen, de rust en het even ‘eruit’ zijn. Nog steeds nietsvermoedend gingen we weer terug naar ons huisje waar we nog even een glaasje wijn dronken. Voor mij het uitstekende (en ook het geplande) moment om aan Geralda te vragen om met mij te trouwen. Maar hoe breek je in in een gezellig gesprek? Gelukkig kwam er dan toch een gaatje en vroeg ik Geralda ten huwelijk; ze zei ja en dat was natuurlijk super! Omdat ze het goede antwoord had gegeven kreeg ze de ring die ik uit mijn broek haalde. Hij paste gelukkig precies (dankzij het goede speurwerk vooraf) en vanaf dat moment zijn wij dus verloofd!

Wij zijn dus heel erg gelukkig en God dankbaar, zoals jullie wel zullen begrijpen. Vreemd is het dat familie en vrienden nu niet dichtbij zijn om dit te delen, maar tegelijkertijd is het ook mooi om dit moment in Zuid Afrika te beleven, waar het natuurlijk vorig jaar allemaal begonnen is. Nadat we weer terug waren hebben we natuurlijk alle naaste familie gebeld om het nieuws te vertellen en zo was onze verloving dan echt een feit. Voor zover wij nu kunnen overzien zullen we dan ergens in september volgend jaar in het huwelijksbootje stappen. En dit zal natuurlijk wel in Nederland zijn!

Liefdevolle groet van Harmen en Geralda

Eindelijk is ze er! lang gewacht, lang naar uitgekeken maar afgelopen vrijdag kwam ze dan aan op het vliegveld van Port Elizabeth: Josien…

 

Op 1 september start officeel de lente in Zuid-Afrika! Al weken van te voren was mij verteld dat dat gevierd wordt op de Day-care. Alle kinderen en leiding werd geacht om in fleurige bloemen kleding te komen en we zouden met zijn allen naar het strand gaan en ijs eten…

Eindelijk was het dan zover: 1 september, de eerste dag van de lente. Hoewel het de week ervoor erg lekker lente weer geweest was had het net die dag ervoor hard gestormd. We hadden het nog niet zo meegemaakt en van het strand in Jeffreys Bay was bijna niets meer te zien. Ook op 1 september was het niet echt het beste lente-weer. Dus i.p.v. fleurige kleding kwam een ieder in zijn dikste winterkleding…

Gelukkig kwam om een uurtje of negen toch de zon door en bleef het droog dus konden we alsnog in de bus stappen en naar het strand rijden. Het rijden in de bus was opzich al een uitje! De kinderen keken hun ogen uit… Eenmaal op het strand heerlijk gespeeld, elkaar ingegraven, bekogeld met zand, zandkastelen gebouwd en lekker uitgewaaid. Voor ons als leiding goed opletten of de kinderen niet te dicht bij de zee kwamen want die hoge golven bleven spannend! Uiteindelijk hebben we ons nog even vermaakt op de glijbaan en een wiel waar je zo lekker aan kon hangen en ter afsluiting van deze lenteviering: op naar de KFC: waar we heerlijk een ijsje met elkaar hebben gegeten. Het was zo leuk om de kinderen te zien genieten van zo’n uitstapje dat we er zelf ook op en top van hebben genoten!

Zuid Afrika is een veelzijdig en veelkleurig land. Daarom kennen we hier in Jeffrey’s Bay een veelkleurigheid aan projecten. Naast de projecten die al in vele noden voorzien, zijn we nu bezig om een heel nieuw onderdeel aan onze ministrie toe te voegen.

Omdat we ook wel eens wat anders willen en de nood bij andere doelgroepen ook hoog is, proberen we een nieuw onderdeel te starten. Wij vinden het erg belangrijk om deze doelgroepen op te vangen en daarom doen wij er alles aan om een nieuw concept Foster Huisjes te introduceren.
Hier zien we een voorbeeld van de ontheemde doelgroep zonder vader en of moeder:

…onze nieuwe doelgroep

Het plan is om voor hen en vele andere een nieuw soort Foster Huis Project op te starten. Inmiddels hebben we al twee ouder paren bereid gevonden om kinderen op te gaan vangen. Het zijn twee toegewijde koppels die ook helemaal achter de waarden en normen van ons project staan. Het is zeer bijzonder om deze nieuwe samenwerking aan te gaan. Hoewel het communiceren soms wel eens wat problemen geeft en de ouders nog al eens agressief kunnen zijn zien we uit naar deze kans om de hulpeloze te helpen.

De twee nieuwe Foster Ouders

We zijn ook heel blij dat we al een nieuw terrein gevonden hebben met vier nieuwe Foster Huisjes. Deze huisjes voldoen aan de eisen voor de gezinnen die daar komen te wonen. De huisjes zijn van alle  gemakken voorzien en de twee nieuwe ouderparen trekken er dan ook met alle plezier in.

De nieuwe Foster Huisjes

Momenteel kijken we of er op dit gebied meer te doen is, want er zijn nog vele vergeten doelgroep die hard op zoek zijn naar meer hulp:

Elke maandag wordt er aan mij gevraagd, door de kinderen van de aftercare, of er die dag kids-zone is en elke maandag antwoord ik steevast: "Nog twee nachtjes slapen en dan is er weer Kids-zone."

Kids-zone wordt georganiseerd door de mensen van jeugd met een opdracht die ook hier in Jeffreys Bay een basis hebben. Op woensdagmiddag organiseren zij een uur vol zingen, dansen, spelletjes, sketchjes en andere leuke activiteiten en onze kinderen zijn er dol op. Het is echt een uitje voor ze waar we dan ook vaak met de projectbus heen gaan.

Afgelopen woensdag was het dus weer zover: Kids-zone-time! We begonnen met een korte warming up waarna we met zijn allen liedjes zongen met gebaren en lekker dansten. Het ging dit keer over zaaien: de kinderen kregen te horen dat ze zelf een zaadje zijn en dat wanneer er goed voor gezorgd werd er mooie vruchten uit voort zouden komen…

Vervolgens kregen ze de opdracht om eerst zichzelf te schilderen en vervolgens hun dromen. Erg leuk om te zien wat de dromen van deze kinderen zijn. De één droomde over een groot mooi huis en de ander over een computer, weer een ander over lekker eten en een aantal kinderen droomden van een mooie auto. Heerlijk dat deze kinderen durven te dromen terwijl ze ook al zo getekend zijn door het leven in de wijk. Ook op het project stimuleren we de kinderen om te blijven dromen omdat we geloven dat ze samen met God hun dromen waar kunnen maken…

Op dit moment zit de Nederlandse groep weer in het vliegtuig op weg naar Nederland. Er is veel werk verzet in de afgelopen vier weken en veel mensen zijn geholpen. Maar helaas de werkvakantie zit er weer voor hen weer op. Vanaf deze plek nogmaals bedankt voor jullie inzet en de geweldige tijd!

Afgelopen week waren de laatste werkdagen van de groep en was het moment daar om afscheid te nemen. Gisteren hadden we een afscheidsbraai (BBQ) en vandaag zit het hele stel weer in het vliegtuig op weg naar Holland. Voor mij zal het maandag best weer even wennen zijn dat de groep er niet meer is. Maar we hebben een hele goede tijd gehad en voor de groep was het ook een leerzame, avontuurlijke en nooit te vergeten tijd geworden.

Op de laatste echte werkdag hielden we een ‘danktour’. Met de hele groep gingen we langs elk project waar ze aan hebben gewerkt. Het was geweldig om alle resultaten te zien en overal nog één keer met de hele groep te zijn. In deze tour bezochten we oa: de make-over van de Soup Kitchen, de make-over van het huisje van oma, de Fosterhuisjes waar geschilderd is en geld aan gesponserd is en ook gingen we naar Ocean View om voor alle mensen te bidden waar we de daken van hebben gerepareerd. Op elke plek dankten we God voor de zegeningen die Hij ons gegeven heeft. Bij deze een overzicht van een deel van het gedane werk.

 Soup Kitchen Voor & Na:

Huisje oma Voor:           

Huisje oma Na:

Fosterhuizen 3 en 4:

Groetjes van Harmen

ps. graag willen we alle mensen bedanken voor hun medeleven via kaartjes, pakketjes en mailtjes. Natuurlijk zijn we ook heel blij met alle gebeden van jullie!

Veel mensen vragen mij of ik al die kindertjes niet mee zou willen nemen naar Nederland, als we volgend jaar terugkomen. Ik moet bekennen dat het wel allemaal schatjes zijn: nou ja niet altijd maar toch…En of ik ze allemaal mee wil nemen? nee: ik denk dat ze hier het gelukkigst kunnen worden en ze moeten vooral lekker bij hun eigen mama en/of papa blijven…

Toch geniet ik op en top van ze. Elke morgen als ik binnenkom begroeten de kinderen en ik elkaar met een groepshug. Ik moet alijd oppassen dat ik niet omval omdat er net iets teveel kinderen aan mijn benen hangen. En ze zijn zo lief als ze met elkaar zingen of als ze aan het kleuren zijn. Ook als ze spelen kan ik echt van ze genieten! Toch zijn er altijd een aantal kinderen die eruit springen; net als Nica.

Nica is klein, geestig een beetje mollig en heeft een aardig eigen willetje. Als het niet gaat zoals ze wil dan laat ze dit duidelijk merken. Ook kan ze iets van anderen wil hebben weet ze precies hoe het moet en ze is dan nog wel klein maar kan de ander ook vertellen hoe hij of zij zich moet gedragen. Ze houd van klimmen en klauteren en is aardig ondernemend. Daarbij vraagt ze een heel aantal keer per ochtend: "Geralda wat ga jij doen?" en dan loopt ze even met me mee, wil ze me helpen of kijkt ze even of ik wel echt doe wat ik zeg. Elke dag zoekt ze me op en elke dag geven we elkaar even een knuffel. Ik moet er nog niet aan denken dat ik haar volgend jaar moet gaan missen maar voorlopig kan ik nog lang genoeg van haar genieten!